Discussion about this post

User's avatar
Marijke Bongers's avatar

Dit schreef ik een uurtje geleden, voordat ik jouw stukje over bezorgdheid las.....hmmmmm.... je hebt inderdaad niets aan bezorgdheid!!!

Facebook vraagt wat ben je aan het doen? Ik lees een prachtig gedicht van Mary Oliver opgeschreven in Substack door Lee Rammelt.

En ik denk aan de kwetsbaarheid van het leven.

En aan de schoonheid.

En voel me een beetje overweldigd.

Het woord bezorgd heeft iets van zorgen in zich, maar doet dat eigenlijk niet. Je hebt er niet zo heel veel aan als iemand bezorgd over je is. En toch kost bezorgd zijn best veel energie.

Misschien kan ik dat anders aanpakken? Hoe ga jij met je bezorgdheid om?

Ik heb trouwens mijn facebook op "alleen voor vrienden" gezet. Instagram lukte niet omdat dat een bedrijfsaccount blijkt te zijn (wist ik niet), dat voelt een beetje als een dagboek in foto's dus ik ga eens kijken wat ik daarmee ga doen. Linkedin heb ik helemaal verwijderd.

Ook zal ik langzamerhand "vrienden" gaan verwijderen die ik echt niet ken maar me zijn gaan volgen voor mijn eerdere werk. Ik heb geen bedrijf meer, hoef niets te bereiken, exposeren of te verkopen. Alleen maar delen.

Online zijn heeft me veel gebracht, en ik vind het nog steeds heel fijn om te zien dat vrienden en vriendinnen me volgen, en om hen te volgen. Het zorgt voor een vorm van verbinding. Ik ga waarschijnlijk wel de groep wat inperken. Mensen uit verre landen waar ik echt niets van weet en geen verbinding mee zie of voel als ik hun profiel bekijk.

Op pad gaan met de auto is me vaak te veel. Mijn lijf protesteert met spanning en hoofdpijn en slaap en zere ogen. Ik merk heel goed het verschil als ik de fiets kan pakken voor de meeste dingen nu en als ik toch de auto even voor iets gebruik. Ook treinreizen vind ik veel, heel veel energie kosten. Dat bewaar ik dus vooral (een beetje noodgedwongen) voor een enkele keer.

Daardoor vind ik het best lastig om echte goede vriendschappen te onderhouden. En toch heb ik er via internet best een aantal en dat vind ik fijn. Het voelt wel een beetje als te kort schieten. (ook al zoiets waar niemand beter van wordt of iets aan heeft)

Door een bericht dat ik kreeg besefte ik dat het tijd is voor nieuwe hekjes. Nog meer loslaten, opruimen en een beetje buiten sluiten. Ongewenste gasten die net zoals in de tuin de planten die de rest willen overschaduwen of een beetje wurgen steeds minder de ruimte gunnen. Verwijderen, kort houden, en verder niet teveel tijd aan besteden. Om de rest ruimte te geven om te kunnen floreren. (nou dat is nog eens een prachtig oud woord!)

The Way I Spend The End Of The World | Lee Rammelt | Substack

Vervolgens wilde ik meer lezen, er de tijd voor nemen. Want jouw schrijven vraagt wel wat tijd, vooral omdat het me vaak raakt, En misschien steek ik soms liever mijn kop in het zand,,,,,,

En toen las ik dit, over je opa, en het mooie vondeling verhaal. Wat prachtig! en daarna de rest, over de boom. Op Facebook heb ik toen dit gedeeld:

De tijd nemen en er achter komen dat een vriendin hetzelfde boek luistert. En een boom, een "seedlling" (heet dat zaailing in het Nederlands?) die me aan het huilen brengt. Maar wel mooie tranen.

Of eigenlijk het schrijftalent van mijn vriendin waar ik vaak de tijd niet voor neem. Maar wat niet even snel te lezen is.

Ik hoop dat ik, terwijl zij haar zeven delen schrijft, het leer om de tijd te nemen om te lezen, te laten bezinken, en weer te lezen. Tussen de ontmoetingen met planten en bomen door......

Ik kom in de #tuinderlustenlievelinge ook zaailingen van de eik tegen. Opeens denk ik, wat als ze nu eens allemaal een pot krijgen, en een kaartje, en misschien een boodschap. En dan mogen mensen die daar behoefte aan hebben ze mee nemen, en een plekje geven. Misschien na een droom achter gelaten te hebben op een bordje, of op een lapje. Wat ik dan in de boom hang. De moeder van al die zaailingen. En dat die Eik eindelijk die interesse in helende en koortsbomen en dat ik daar iets mee wil zal vervullen.... dat ik een beetje Eik word. Naast dat ik altijd een beetje Wilg zal blijven..........

When The Tree Calls (Part 1)

rammelt.substack.com

Wat ik voor je kan doen zonder bezorgd te zijn is de tijd nemen om te lezen...... en vervolgens zelf een cadeau te krijgen ook nog. Dank je Lee! Voor de diepte. Zou je je schrijfsels ook willen inspreken?

And you think you answered too late...

Expand full comment
2 more comments...

No posts